Wanda Górska

Wanda Górska urodziła się 16 kwietnia 1903 roku w Białej Podlaskiej. Z zawodu była nauczycielką i przez całe życie związana była z Warszawą. Należała do ZNP oraz ZZNP.

Podczas II wojny światowej, od 1940 roku, pracowała w grupie Stowarzyszenia Przyjaciół Związku Radzieckiego. Od początku 1942 roku należała do Polskiej Partii Robotniczej. W jej mieszkaniu na Żoliborzu zamieszkiwał Paweł Finder, sekretarz KC PPR, dla którego była łączniczką do czasu jego aresztowania w listopadzie 1943 roku. Od grudnia 1943 roku pełniła funkcję łączniczki Bolesława Bieruta, z którym się związała. Była żołnierzem Gwardii Ludowej i Armii Ludowej.

W lipcu 1944 roku przebywała w Radości na obszarze przejętym przez Sowietów, następnie udała się do Lublina. Po zakończeniu wojny została sekretarką Bieruta oraz sekretarzem Krajowej Rady Narodowej. W latach 1952-1953 pełniła funkcję szefa gabinetu premiera. Była określana mianem „królowej Belwederu”. W 1954 roku była delegatką na II Zjazd PZPR. Przebywała wraz z Bierutem w Moskwie, gdzie zmarł w marcu 1956 roku.

Po śmierci Bieruta działała w Lidze Kobiet Polskich, a w późniejszym czasie mieszkała w Domu Weteranów Ruchu Robotniczego przy ulicy Komarowa 139 w Warszawie. Zmarła w październiku 1983 roku.