Józef Bek

Józef Alojzy Bek urodził się 21 lipca 1867 roku w Białej Podlaskiej. Był prawnikiem, działaczem politycznym, społecznym i oświatowym, a także publicystą i teoretykiem ruchu spółdzielczego oraz samorządu terytorialnego. Ojciec Józefa Becka, ostatniego ministra spraw zagranicznych II RP.

Przez długi czas mieszkał w Warszawie, gdzie zyskał uznanie jako prawnik. Działał w ruchu robotniczym, współzakładając Związek Robotników Polskich. Za działalność w tajnych organizacjach niepodległościowych groziła mu kara więzienia, dlatego przeniósł się do Galicji, gdzie represje były mniejsze.

W Limanowej zaangażował się w pracę na rzecz lokalnej społeczności: był sekretarzem Rady Powiatowej, zakładał biblioteki, kółka rolnicze i kursy oświatowe. W 1905 roku został członkiem Ligi Narodowej, związany był także z ruchem legionowym.

Po odzyskaniu niepodległości wrócił do Warszawy, pełnił funkcję wiceministra spraw wewnętrznych (1919-1920), prezesa Związku Powiatów RP, a od 1919 roku był członkiem Trybunału Stanu. Zmarł 12 grudnia 1931 roku w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim.