Honorat Koźmiński

Honorat Koźmiński, właściwie Florentyn Wacław Jan Stefan Koźmiński, urodził się 16 października 1829 roku w Białej Podlaskiej. Był drugim synem Stefan i Aleksandry z Kahlów. W rodzinnym mieście uczęszczał do szkoły elementarnej, a następnie do gimnazjum w Płocku. W czasie nauki przeżył kryzys religijny, ale 15 sierpnia 1846 roku odzyskał wiarę. Ukończył gimnazjum w wieku niespełna 15 lat.

Za namową ojca studiował budownictwo w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie, ale jego życie potoczyło się inaczej. 23 kwietnia 1846 roku został aresztowany za udział w konspiracji antyrosyjskiej i osadzony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej, gdzie zachorował na tyfus. Zwolniono go 27 lutego 1847 roku ze względu na zły stan zdrowia.

W grudniu 1848 roku wstąpił do zakonu kapucynów w Lubartowie, składając śluby proste 21 grudnia 1849 roku. Studiował filozofię w Lublinie oraz teologię w Warszawie. Święcenia kapłańskie przyjął 27 grudnia 1852 roku z rąk arcybiskupa warszawskiego Antoniego Fijałkowskiego. W latach 1853-1855 wykładał teologię w Warszawie.

W 1855 roku założył wraz z Zofią Truszkowską Zgromadzenie Sióstr Felicjanek. Po upadku powstania styczniowego, w 1864 roku władze rosyjskie skasowały polskie klasztory katolickie. Honorat zamieszkał w Zakroczymiu, a następnie w Nowym Mieście nad Pilicą (1892-1916), gdzie kontynuował działalność duchową.

Ominął zakaz zakładania zgromadzeń, tworząc w latach 1872-1898 aż 14 żeńskich zgromadzeń zakonnych skrytych, opartych na regule trzeciego zakonu św. Franciszka. Dzięki jego staraniom Stolica Apostolska w 1889 roku zaaprobowała zgromadzenia bezhabitowe, co przyczyniło się do powstania 26 stowarzyszeń tercjarskich, a z nich 16 zgromadzeń zakonnych. Był też komisarzem generalnym kapucynów prowincji polskiej.

Zmarł w opinii świętości 16 grudnia 1916 roku w Nowym Mieście nad Pilicą. Beatyfikował go Jan Paweł II 16 października 1988 roku, w 10. rocznicę swojego pontyfikatu. Sejm RP ustanowił rok 2017 Rokiem Honorata Koźmińskiego.