Apolinary Hartglas

Apolinary Hartglas urodził się 7 kwietnia 1883 roku w Białej Podlaskiej w rodzinie adwokackiej. Ukończył gimnazjum w rodzinnym mieście, a następnie studiował prawo na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim, które ukończył w 1904 roku. Po studiach prowadził praktykę adwokacką w Siedlcach, gdzie pełnił też funkcję wiceprzewodniczącego Rady Miejskiej. W 1911 roku założył własną kancelarię w Warszawie.

Działalność polityczną rozpoczął wcześnie, angażując się w ruch syjonistyczny. W 1919 roku został wybrany posłem z okręgu Biała Podlaska, a mandat sprawował łącznie przez trzy kadencje. Był jednym z inicjatorów Bloku Mniejszości Narodowych. W Sejmie działał na rzecz zniesienia ograniczeń wobec ludności żydowskiej. W 1920 roku ochotniczo wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej.

W latach 1938-1939 był radnym Warszawy, a po wybuchu II wojny światowej wszedł w skład stołecznego Judenratu. W grudniu 1939 roku ewakuował się do Palestyny, gdzie działał w Haganie. Po utworzeniu państwa Izrael pracował jako wysoki urzędnik w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. Zmarł 7 marca 1953 roku w Tel Awiwie.