Władysław Holewiński

Władysław Eustachy Józefat Holewiński urodził się 19 września 1834 roku w Białej Podlaskiej. Był synem Jana, inspektora szkolnego, i Anny z Borkowskich. Uczęszczał do gimnazjum w Lublinie, a w latach 1853-1857 studiował prawo na uniwersytecie w Petersburgu, kończąc je ze stopniem kandydata praw. Następnie uzupełniał studia we Francji i w Niemczech.

W 1861 roku uzyskał magisterium prawa na uniwersytecie w Petersburgu na podstawie pracy o stosunkach majątkowych między małżonkami. Podjął pracę w wymiarze sprawiedliwości, pełniąc m.in. funkcje podprokuratora, dyrektora Kancelarii i dyrektora Wydziału Kryminalnego Komisji Rządowej Sprawiedliwości, a także prezesa Departamentu Cywilnego Izby Sądowej Warszawskiej. Od 1862 roku związany był ze Szkołą Główną Warszawską, gdzie kierował Katedrą Prawa Cywilnego i Handlowego, a w 1866 został profesorem zwyczajnym. Po przekształceniu uczelni w Cesarski Uniwersytet Warszawski kontynuował pracę, pełniąc funkcje dziekana Wydziału Prawa i przewodniczącego Sądu Akademickiego.

W 1872 roku obronił doktorat z prawa cywilnego na uniwersytecie petersburskim. Był cenionym wykładowcą i brał udział w pracach nad nowym rosyjskim kodeksem cywilnym, jednak odmówił przyjęcia godności członka Senatu rosyjskiego. W 1907 roku był współzałożycielem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, a w 1917 otrzymał jego członkostwo honorowe. Działał także w Kasie im. Mianowskiego i Warszawskim Towarzystwie Prawniczym. Otrzymał honorowe doktoraty Uniwersytetu Jagiellońskiego i Franciszkańskiego we Lwowie. Zmarł 8 października 1919 roku w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim.

W swojej pracy naukowej zajmował się prawem zobowiązań, prawem rzeczowym i prawem porównawczym. Jego najważniejszym dziełem była praca 'O zobowiązaniach podług Kodeksu Napoleona' (1869), w której jako pierwszy w polskiej nauce prawa przedstawił podstawy teorii zobowiązań. Był także autorem 'Kursu prawa cywilnego obowiązującego w Królestwie Polskim' oraz wielu innych publikacji.